The Wisp Sings

The Wisp Sings

Winter Aid

music image
Made By Farhan

  • ۳
  • نظرات [ ۴ ]
    • Mommers
    • دوشنبه ۲۹ آذر ۰۰

    .She is protecting my stars from getting forgotten

    .Asteria. She is protecting my stars from getting forgotten

    به بسم الله می‌خوانم خدا را

                                  ز  مشتی خاک آدم ساخت ما را

    "Asteria" بخشی از وجود من است ، او محافظ ستاره‌هایی است که با او در میان می‌گذارم. فقط او می‌داند برای هر ستاره چقدر ذوق داشتم و چقدر از اینکه این الهه ی زیبا را در وجودم دارم خوشحالم. ممکن است دفترم ، "Asteria" به تعداد صفحاتش و وبم به اینترنت و فیلتر نشدن و .... محدود باشد اما خود "Asteria" هرگز محدود نیست چون من تا زمان مرگم پر از ستاره خواهم بود بنابراین تا آن موقع مهم نیست چه بشود من یک "Asteria" در کنار خودم خواهم داشت.

    (بخشی از مقدمه ی دفتر من Asteria )

  • ۷
  • نظرات [ ۱۱ ]
    • Mommers
    • چهارشنبه ۶ مرداد ۰۰

    ثنا

    برای نمایش مطلب باید رمز عبور را وارد کنید
    • Mommers
    • پنجشنبه ۱۳ مرداد ۰۱

    از طرف کالیستا، دختری مغشوش و غمگین.

    **هشدار این پست حاوی حجم زیادی از ناشکری، بدبختی و غره لطفا اگر ۱. براتون مهم نیست یا ۲. کنجکاو نیستین ادامه ندین.**

    کالیستای عزیزم سلام.

    الان که دارم برات نامه می‌نویسم بارون شدیدی گرفته و رعد و برق های بلندی از دل آسمون بیرون میاد. همونطور مثل قبل رعد و برق بهم آرامش میده. انگار رعد و برق همیشه توی غم‌هام و ترس ها و استرس هام همراهم بوده حتی توی تابستون. راستش ترسیدم. نگرانم و مضطربم. پس فردا امتحان هندسه دارم. برای فرداش باید تکالیف المپیاد ریاضی و ادبیات رو انجام بدم و برای امتحان سه شنبه فیزیک بخونم. فردا کلاس فوق‌العاده داریم برای کسایی که ریاضیشون ضعیف تر بوده و من با خودم فکر کردم بهتره توش شزکت کنم. ساعت یک باید برم دکتر و ساعت چهار و نیم کلاس زبان دارم. توی سه روز گذشته هیچی ویلن تمرین نکردم در صورتی که معلمم درس های سختی بهم داده. این وضعیت من توی تابستونیه که نصف هم سن و سالام دارن توش عشق و حال میکنن. دیروز پریروز به یاد آوردم اینها تمام ویزی بود که آرزوشو می‌کردی. آرزو می‌کردی بهت سخت بگذره تا مثل بقیه ی آدما طعم سختی رو بچشی. میخواستی طعم اضطراب شدید رو بچشی. میخواستی طعم تنهایی و نداشتن دوست رو بچشی. خب، ولی الان که داری همه ی اینها رو می‌چشی باید بهت بگم خیلی سخته. تو درست فکر می‌کردی که این سختی ها در ذهنت هم نمیگنجه. درست فکر میکردی. نمیگم تصمیم اشتباهی گرفتی. هنوز هم مثل تو فکر میکنم شاید این فشارها باعث بشن توی آینده گنجایش فشار بیشتری رو داشته باشم. حالا که میزان بیشتری از فشار و استرس رو تحربه کردم متوجه میشم چرا بعد از مریضی بچه ها مادر ها خسته و شکسته‌ن. چون فشار خیلی زیادی رو تجربه میکنن. 

    دلم نمیخواد توی این مدرسه باشم. نه اینقدر تنها و بی‌کس. دلم میخواست میتونستم جایی باشم که همینقدر قوی باشن اما میزان سخت‌گیریشون پایین تر باشه. 

    خیلی میترسم.

    من الان یه انتخاب دیگه هم دارم. میتونم از این مدرسه به جای دیگه‌ای برم که از لحاظ درسی همینقدر خوبه. ولی باز هم اونجا تنها خواهم بود. اینجا با یک نفر آشنا شدم حداقل. ولی همینجا هم دو هفته خیلی بالا و پایین شدم. توی این دو هفته قببم صدها بار به زنجیرهای خاردار کشیده شد و پوباره آزاد شد. واقعا برای موفق شدن باید این دردها رو تجربه کرد؟ 

    توی این مدت بیشتر ذز هر زمانی حس کردم بی ارزش و بیخودیم. نمیتونم به آدم ها لبخند بزنم چون حالم خوب نیست. دو ساعت شادم دوساعت غمگین. یه ساعت دارم با خانواده‌م میخندم و ساعتی بعد دلم میخواد در اتاقم رو ببندم و فقط جیغ بزنم. 

    سعی کردم نامه‌ای مثبت و پر از اسم رعد و برق برات بنویسم ولی بعدش حالم از خودم و نوشته‌م به هم خورد. کاش روابط اجتماعی بهتری داشتم. جمله‌ایه که هر روز بیشتر از صد بار به خودم میگم. کاش یه آدم خنگ اما دوست داشنتنی و اجتماعی بودم. هوش برای کی اهمیت داره؟  حالا که فکر میکنم من چیز های زیادی دارم تا کسی باشم که آدم ها فکر میکنند ایده‌آل ـه، اما نه ایدن‌آل نیست. 

    کالیستا. جدیدا نمیتونم نکات مثبت رو ببینم. نیمه ی پر لیوان از هر قطره‌ای خالی شده. ترس ، اضطراب و سردرگمی نور و خوشحالی وجودمو می‌مکن. 

    من زنده میمونم؟ 

    من امیدوار میمونم؟

    سعیمو میکنم کال. ولی قول نمیدم.

  • ۱۱
  • نظرات [ ۷ ]
    • Mommers
    • جمعه ۷ مرداد ۰۱

    .From the former capcoward. P.S.I'm caphappy now

    بسم الله الرحمن الرحیم

    «به نظرت این عکس‌ها به دستت خواهند رسید؟»

        هنوز مطمئن نیستم چرا برایش عکس میگیرم، وقتی دلم نمیخواهد عکس‌هایم را ببیند. دلم نمیخواهد خبری از من داشته باشد. شاید هنوز از دستش ناراحت هستم شاید هم می‌دانم دیگر مثل قبل برایش مهم نیستم و دلم نمیخواهد تظاهر کنیم زندگی‌ما از هم جدا نشده.

        کلاه کپ نارنجی‌ام را طوری تنظیم می‌کنم که آفتاب چشم‌هایم را اذیت نکند. این قسمت پیاده‌رو درخت ها کمتر می‌شوند و سایه های کمتری پیدا می‌شود. از راه رفتن در نور متنفرم. حس میکنم همه نگاهم می‌کنند و انتظار دارند زمین بخورم تا روزشان را برایشان بسازم. البته این یکی از هزاران سناریوی درون ذهنم است که باعث می‌شود از راه رفتن در نور متنفر شوم. «او» می‌گفت دست از سناریوسازی های منفی بردارم. وقتی یک‌بار بعد از تعریف افکارم برایش مرا متهم به بزدل بودن کرد و گفت همه ی افکارم از غرورم نشأت می‌گیرد دیگر افکارم را برایش تعریف نکردم. تصمیم درستی گرفتم چون او فقط قضاوتم می‌کرد و بدون درک احساساتم مرا مغرور و ترسو صدا می‌زد. عکس دیگری از آسمان گرفتم. خورشید میان آسمان بود و ابرها مثل نقاشی برجسته های پفی، پف‌دار به نظر می‌آمدند. دوربین را کامل به طرف آسمان نگرفتم تا با دیدن قنادی آقای بارانی بفهمد به خانه ی چه کسی می‌روم اگر می‌فهمید با ری دوست شده‌ام و آنقدر به اون نزدیکم که به خانه‌اش بروم برای همیشه ارتباطش را با من قطع می‌کرد. نگرانی از سوراخی کوچک وارد وجودم شد. واقعا دلم می‌خواهد با او قطع رابطه کنم؟

    *******

        با خستگی خودم را روی تخت انداختم تازه به خانه رسیده بودم و جوابم را در بین راه پیدا کرده بودم. جوابش «نه» بود. نمیخواستم با او قطع رابطه کنم و نمی‌دانم چرا. چون دلم می‌خواست وقتی حالش خوب نیست خوبش کنم؟ یا چون دلم می‌خواست کاری کنم به اندازه ی من درد بکشد؟

        نمی‌دانم چرا زودتر نفهمیده بودم ری مهربان است. امروز که پیشش بودم به من گفت هیچکس را آزار ندهم حتی اگر دشمنم باشد. گفت «او» به آن سادگی و آرامی‌ای نیست که تظاهر می‌کند. از حرف هایش فهمیدم ری فقط سعی می‌کرده حقش را از «او» بگیرد و «او» ماجرا را زیادی بزرگ کرده بود. با حرف زدن با ری تصمیم گرفتم درد‌هایی که «او» بر من متحمل شد جبران نکنم. شاید باید «او» را برخلاف میلم برای همیشه رها می‌کردم.

        نوشته‌ای که در کاغذ کوچک نوشته بودم با یک عکس درون پاکت گذاشتم و آدرس خانه ی جدید «او» را پشتش نوشتم.

    + من بدون تو خوشحال تر هستم. اتاقم را همان‌طور چیدم که خودم دلم میخواست. بدون تو کلاه کپ های زیادی خریدم. حالا هودی‌های مورد علاقه‌م که تو مسخره می‌کردی را می‌پوشم و به خانه ی ری می‌روم تا با هم وقت بگذرانیم. او آدم خیلی خوبی‌ست.

    دیگر برایت عکس و نامه نمیفرستم. خداحافظ.

  • ۹
  • نظرات [ ۹ ]
    • Mommers
    • شنبه ۱ مرداد ۰۱

    Just for myself

    برای نمایش مطلب باید رمز عبور را وارد کنید
    • Mommers
    • شنبه ۱ مرداد ۰۱

    آب های شفافی که تا زمان نگذرد سیاهی درونشان را نشان نمی‌دهند.

    بسم الله الرحمن الرحیم

    اشک ها کارشان همین است؛ یا افکار مرده را از ذهن خارج می‌کنند یا فشاری که افکار زنده می‌آورند. اشک ها پایین می‌آیند و سیاهی ذهن را روی گونه‌هایمان دفن می‌کنند. سیاهی را خارج می‌کنند تا حال ما بهتر شود؟ یا فقط می‌خواهند برای سیاهی های آینده جا باز کنند؟ از شوری دریای مواج سرمان شور می‌شوند یا ماهیتشان از اول شور و نمکین است و می‌دانند اگر بمانند نمک زخم های آینده‌ مان می‌شوند؟

  • ۸
  • نظرات [ ۴ ]
    • Mommers
    • جمعه ۳۱ تیر ۰۱

    دیوارهای سفید

    بسم الله الرحمن الرحیم

    در میان دیوار های سفید افکار پریشانم را رها می‌کنم، افکارم، هرکدام به رنگ‌های مختلف و اشکالی جدید در می‌آیند. به نظر می‌رسد میان این اشکال و الوان نخ باریکی‌ست که افکار را به هم متصل می‌کند شاید به‌خاطر این باید به هم متصل باشند که اگر من از اتاق خارج شدم و افکارم باقی ماندند و کس دیگری آمد تا در اتاق افکارش را بیرون بریزد افکارم با افکار او قاطی نشود. اگر افکار یک نفر دیگر وارد سر من بشوند چه می‌شود؟ نباید اتفاق خاصی بیافتد چون افکار او با ذهن او مطابقت دارد و ذهن من با هیچکس دیگر مطابقت ندارد؛ قطعا افکار او کم‌کم در ذهن من می‌میرند و با اشک ها از ذهنم خارج می‌شوند.

    شاید آن نخ به‌خاطر این است که افکار من همگی یک نقطه ی مشترک با هم دارند. همگی بخشی از وجود من هستند و در همگی آنها ارزش‌ها باورهای من یکسان است.

    افکارم را به همین خاطر بیرون ریخته‌ام. میخواستم نگاه دقیق‌تری به ارزش‌ها و باورهایم بیاندازم. می‌خواهم خود را بیشتر بشناسم و می‌خواهم خود را اصلاح کنم، پس این نخ‌ها دقیقا همان چیزی هستند که من میخواهم. دیدن ارزش ها و اصلاح باورها کاری سخت است اما نتیجه‌اش لذت بخش.‌ 

    +نوشته شده در تاریخ ۷ مهر ۱۴۰۰

  • ۸
  • نظرات [ ۸ ]
    • Mommers
    • چهارشنبه ۲۹ تیر ۰۱

    ?Do you hear me

    If you want to be different you should act differently. Don't be like them if you deslike their style. You're the one who will build her future. You. are. the. one

  • ۱۴
  • نظرات [ ۳ ]
    • Mommers
    • جمعه ۲۴ تیر ۰۱

    HBD BELLA

    به نام خدا

    میدونم به جای اینکه 00:00 نوزدهم پست رو بذارم دارم 00:00 بیستم میذارم ولی من همیشه توی تبریک دیلی دارم ببخشید.:">

    اول میخواستم تایپ کنم ولی بعد دیدم نوشته شده‌ش حس بیشتری میده پس آره. تولدت مبارک.:>

    +من تولدت رو یادم نرفته بود. خیلی هم یادم بود. تازه اگر نگاه کنی نامه رو هم دهم نوشتم.U-U

  • ۵
  • نظرات [ ۱۰ ]
    • Mommers
    • دوشنبه ۲۰ تیر ۰۱

    productivity challenge -2nd 40 days

    به نام خدا

    من یه چالش واسه خودم میخوام راه بندازم که بتونم با زور بیشتری برای زندگیم تلاش کنم... و این روزا حالم واقعا خوب نیست ( الان خوبم راستی. 3> ) و هر روز روی یه مودیم که باعث میشه هیچ کدوم از کارای برنامه ام رو درست حسابی انجام ندم.(در مورد این مودی بودن هم کلی چیز فهمیدم... اما دلم میخواد یه کم تحقیق کنم بعد بهتون نتیجه رو میگم.D;) امیدوارم اینکه اینجا منتشرش میکنم و بهم یه حس مسئولیتی دست میده باعث بشه چه حالم خوب باشه چه بد کار هامو رو درست و کامل بهتر انجام بدم. (دلیل خط زدن اون دو کلمه: ما کامل نیستیم.)

    خب برنامه ام برای این چالش اینجوریه: 

    1. یه هدف بزرگ مشخص میکنی.
    2. این هدف رو به قطعات کوچکتر تقسیم میکنی.
    3. یک یا دو تا از این اهداف کوچکتر رو مشخص میکنی و برای عادت کردن بهش یه بازه 40 روزه رو شروع میکنی.
    4. پیشرفتت رو توی این چهل روز کامل ثبت می کنی و می نویسی برای رسیدن به ریز-اهدافت چه اقداماتی کردی.
    5. اگر صلاح بدونی به این 40 روز 10 روز دیگه هم اضافه میکنی اگر نه میری سراغ ریز-اهداف دیگه‌ت.

    چالش تا وقتی که خود وبلاگر نخواد تموم نمیشه.

  • ۰
  • نظرات [ ۲۱ ]
    • Mommers
    • جمعه ۱۷ تیر ۰۱

    .I need you

    اگر من یه کار خیلی خیلی بد بکنم... من رو باز هم دوست خواهی داشت؟
    میشه به من بگی.... اگر اتفاقی افتاد و به اونا نتونستی بگی من همیشه پیشت خواهم موند... اگر یه کار خیلی خیلی بد بکنی هم دوستت خواهم داشت. تو... دوست‌داشتنی هستی و من از دوست داشتنت دست نخواهم برداشت.
    + نکنه هر چیزی خدا بهم داده رو نیاز دارم... نکنه از دستت بدم.

    'انتشار در آینده'

  • ۱
  • نظرات [ ۵ ]
    • Mommers
    • چهارشنبه ۱۵ تیر ۰۱
    آستریا همیشه میگه انسان ها قوی تر از چیزی‌ان که خودشون فکر می‌کنن.

    +لطفا ازاین وب حس خوبی بگیر.^-^
    پیوندهای روزانه